Үг нь махбодоор илэрсэн

Агуулга

Дөчин гурав дахь айлдвар

Магадгүй Миний захиргааны зарлигаас л болж хүмүүс Миний үгийг асар их “сонирхдог” байх. Миний захиргааны зарлигт захирагддаггүй байсан бол тэд бүгд дөнгөж сая тайван байдлыг нь алдагдуулсан бар шиг ульж байх байсан юм. Өдөр бүр Би үүлсийн дээгүүр хэрэн хэсч, Миний захиргааны зарлигийн арга барилаар Надад хязгаарлагдан, үймэн бужигнаж, газар дэлхийг бүрхэж байгаа хүн төрөлхтнийг хардаг. Энэ нь хүн төрөлхтнийг дэг журамтай байдалд байлгах цорын ганц зам бөгөөд иймээс Би Өөрийнхөө захиргааны зарлигийг мөнхжүүлсэн. Энэ цагаас эхлээд газар дээрх хүмүүс Миний захиргааны зарлигаас болж бүх төрлийн гэсгээлтийг хүлээн авах ба эдгээр гэсгээлт тэдэн дээр буухад бүх хүн төрөлхтөн чанга чимээ шуугиан гаргаж, зүг бүрт дайжих болно. Энэ мөчид газар дээрх үндэстнүүд даруй мөхөж, үндэстэн хоорондын хил хязгаар оршин байхаа больж, цаашид нэг газар нөгөөгөөсөө зааглагдахгүй бөгөөд юу ч хүнийг хүнээс нь салган хагацаахгүй. Би хүн төрөлхтний дунд “үзэл суртлын ажил” хийж эхлэнэ, ингэснээр хүмүүс нэг нь нөгөөтэйгээ амар тайвнаар зэрэгцэн оршиж, тэмцэлдэхээ болих бөгөөд Намайг хүн төрөлхтний дунд гүүр барьж, холбоо тогтооход хүмүүс нэгдмэл болно. Би дээд тэнгэрийг Өөрийн үйлсийн илрэлээр дүүргэх болно, ингэснээр газар дээрх бүх зүйл Миний хүч чадал дор нүүрээрээ газар унан мөргөж, “дэлхий дахины эв нэгдлийн” төлөөх Миний төлөвлөгөөг хэрэгжүүлж, Миний энэ нэг хүслийг амжилтанд хүргэх болно, ингэснээр хүн төрөлхтөн газрын хөрсөн дээр “хэсүүчлэхээ” больж, харин ямар ч сааталгүйгээр тохиромжтой хүрэх газрыг олох болно. Бүх хүн төрөлхтөн удалгүй амар амгалан, аз жаргалтай газар нутагт амьдарч, амьдралынх нь өдрүүд уйтгар гунигтай, эзгүй хоосон байхаа болих ба Миний төлөвлөгөө газар дээр талаар өнгөрөхгүйн тулд Би хүн төрөлхтний төлөө бүхий л арга замаар бодож үздэг. Хүн энд оршин тогтнодог учраас Би Өөрийн үндэстнийг газар дээр байгуулах болно, учир нь Миний алдрын илрэлийн нэг хэсэг нь газар дээр байгаа билээ. Дээр буй тэнгэрт Би Өөрийн хотуудыг зүй зохистой байдалд оруулах болно, иймээс дээр, доор хоёуланд нь бүх зүйлийг шинэ болгоно. Тэнгэрийн дээр болон доор оршиж байгаа бүхнийг Би эв нэгдэлтэй болгоно, ингэснээр газар дээрх бүх зүйл тэнгэр дэх бүхэнтэй нэгдэх болно. Энэ бол Миний төлөвлөгөө, энэ нь сүүлчийн эрин үед Миний биелүүлэх зүйл – Өөрийн ажлын энэ хэсэгт хэнийг ч хөндлөнгөөс оролцуулахгүй! Өөрийн ажлыг Харь үндэстнүүдэд дэлгэрүүлэх нь газар дээрх Миний ажлын сүүлчийн хэсэг юм. Миний хийх ажлыг хэн ч ойлгож чадахгүй, иймээс хүмүүс бүрэн самуурдаг. Би газар дээрх Өөрийн ажилдаа автан, завгүй байдаг учраас хүмүүс боломжийг ашиглан “тоглож наадахад” байдаг. Тэднийг хэтэрхий дэггүй байлгахгүйн тулд галан нуурын сахилгажуулалтыг амсуулахаар Би тэднийг эхлээд Өөрийн гэсгээлт дор тавьсан. Энэ нь Миний ажлын нэг алхам бөгөөд Өөрийн энэ ажлыг гүйцэлдүүлэхийн тулд Би галан нуурын сүр хүчийг ашиглана, эс бөгөөс Өөрийн ажлыг гүйцэтгэх боломжгүй байх болно. Би орчлон ертөнц даяарх хүмүүсийг Өөрийн сэнтийн өмнө захирагдахад хүргэж, Өөрийн шүүлтийн дагуу тэднийг өөр өөр төрөлд хувааж, эдгээр төрлүүдийн дагуу тэднийг ангилж, цаашлаад тэднийг гэр бүлүүдээр нь ялгах болно, ингэснээр бүхий л хүн төрөлхтөн Надад дуулгаваргүй байхаа больж, үүний оронд Миний нэрлэсэн төрлүүдийн дагуу нарийн нямбай, дэг журамтай зохицуулалтанд орно – хэнийг ч дур зоргоор нь шилжүүлэхгүй! Орчлон ертөнцийн дээр болон доор Би шинэ ажил хийсэн; орчлон ертөнцийн дээр болон доор бүх хүн төрөлхтөн Миний гэнэтийн илрэлтээс болж гайхан мэгдэж, цочирдсон ба Миний ил тод илрэлтээс болж тэдний мэдлэгийн хүрээ урьд өмнө хэзээ ч байгаагүйгээр нэмэгдсэн. Өнөөдөр яг ийм байгаа биш гэж үү?

Би эхний алхмаа хийж, Өөрийн ажлын эхний хэсгийг бүх үндэстэн, бүх хүмүүсийн дунд эхлүүлсэн. Би шинээр эхлэхийн тулд Өөрийн төлөвлөгөөг тасалдуулахгүй: Харь үндэстнүүдийн дундах ажлын дараалал Миний тэнгэр дэх ажлын журамд нийцүүлэн тогтоогдсон. Миний бүхий л дохио зангаа болон үйлдлийг харахаар бүх хүмүүс дээшээ харах үе нь Би дэлхий дээр манан татуулах үе юм. Хүмүүсийн нүд даруй харанхуйлж, эзгүй цөл дэх хонь мэт зүг чигээ олж харах чадваргүй болох бөгөөд хүчтэй шуурга ульж эхлэхэд ульж буй салхинд тэдний хашхираан дарагддаг. Салхины сэвшээн дунд хүний хэлбэр дүрс дөнгөн данган харагдах боловч хүний дуу хоолой сонсогдохгүй – хэдийгээр хүмүүс хоолойныхоо чинээгээр хашхирч байсан ч хичээл чармайлт нь талаар өнгөрдөг. Энэ удаа хүн төрөлхтөн чангаар гингэнэн, цурхиран уйлж, эцэс төгсгөлгүй цөлөөс тэднийг удирдан гаргахын тулд аврагч тэнгэрээс гэнэт бууж ирнэ хэмээн найдаж байдаг. Гэхдээ тэдний итгэл хэчнээн агуу байх нь хамаагүй аврагч гуйвшгүй хэвээр үлддэг бөгөөд хүний итгэл найдвар нурдаг: Ассан итгэлийн галыг нь цөлийн шуурга үлээн унтраадаг ба үржил шимгүй, эл хуль газарт хүн нүүрээрээ газар унан хэвтэж, ахин хэзээ ч дүрэлзсэн бамбар өргөхгүйгээр мэдрэлгүй, ухаангүй байдалд ордог…. Тэр мөчийг далимдуулаад Би хүний нүдний өмнө баян бүрд гаргадаг. Гэхдээ зүрх сэтгэл нь дэндүү их баярлаж байсан ч хүний бие хариу үйлдэл хийхдээ хэтэрхий дорой бөгөөд бүхий л үе мөч нь сулбайн хэвтэж байдаг; хэдий баян бүрдэд ургаж байгаа сайхан үр жимсийг харсан ч гэсэн түүнд тэдгээрийг хураан авах хүч дутагддаг, учир нь хүний “дотоод нөөц” нь юу ч үлдэлгүйгээр бүгд хэрэглэгдсэн байдаг. Би хүнд хэрэгтэй зүйлсийг аваад тэдгээрийг түүнд санал болгодог боловч түүний хийдэг бүхэн нь ердөө л зэрвэс инээмсэглэл тодруулах явдал бөгөөд түүний царай огтхон ч цог жавхаагүй байдаг: Хүн төрөлхтний хүч чадлын өчүүхэн хэсэг бүр ул мөргүй арилж, агаарт тархан замхардаг. Энэ шалтгааны улмаас хүний нүүр царай бүхэлдээ ямар ч илэрхийлэлгүй болдог ба хүүхдээ харж буй эхийн эелдэг энэрэнгүй сэтгэлээр түүний цус хурсан нүднээс нь хайрын цорын ганц туяа цацардаг. Хааяа хааяахан хүний хуурайшиж, хагарсан уруул чичирсэн хөдөлгөөн хийж, ярих гэж байгаа боловч хүч чадал дутагдаж буй мэт байдаг. Би хүнд ус өгдөг ч тэр ердөө л толгойгоо сэгсэрдэг. Эдгээр хачин, урьдчилан мэдэх боломжгүй үйлдлээс Би, хүн аль хэдийн өөртөө байгаа бүх итгэл найдвараа алдсан гэдгийг мэдэж авдаг бөгөөд тэр Над руу нүдээрээ гуйсан харцаар харж, ямар нэгэн зүйл гуйж байгаа мэт байдаг. Гэхдээ хүн төрөлхтний ёс заншил, хэвшлийг мэддэггүй Би хүний нүүрний илэрхийлэл болон үйлдлээс болж будилж гүйцдэг. Зөвхөн энэ мөчид л Би хүний оршин тогтнолын өдөр хоног нь дуусах дөхөж буйг гэнэт олж мэддэг ба Би түүн рүү өрөвдсөн харцаар хардаг. Зөвхөн энэ мөчид л хүн сэтгэл хангалуун инээмсэглэл харуулж, Над руу толгой дохин, бүх хүслээ биелүүлчихсэн мэт байдаг. Хүн төрөлхтөн гунигтай байхаа больдог; газар дээр хүмүүс амьдралын хоосон байдлын талаар гомдоллохоо больж, “амьдралтай” харьцах бүх харьцаагаа зогсооно. Тэр цагаас хойш газар дэлхий дээр санаа алдалт байхаа больж, хүн төрөлхтний амьдралын өдөр хоногууд нь баяр баяслаар дүүрэх болно….

Хүн төрөлхтөн Миний ажлыг үймүүлсээр байх вий гэсэндээ Би Өөрийн ажлыг хийж эхлэхээсээ өмнө хүний хэрэг явдлыг зүй ёсоор дэг журамд оруулна. Хүний хэрэг явдал бол Миний үндсэн сэдэв биш, хүн төрөлхтний хэрэг явдал нь хэтэрхий ач холбогдолгүй. Хүний уужим сэтгэл хэтэрхий явцуу учраас – хүн төрөлхтөн шоргоолжинд хүртэл өршөөл үзүүлэх дургүй эсвэл шоргоолж хүн төрөлхтний дайсан мэт харагддаг бөгөөд – хүмүүсийн дунд үргэлж хэрүүл маргаан тохиолдож байдаг. Хүмүүсийн хийдэг хэрүүл маргааныг сонсоод Би дахин нэгэнтээ холдон явж, тэдний хов живэнд цаашид анхаарал тавьдаггүй. Хүн төрөлхтний нүдээр Би бол “оршин суугчдын” хоорондох “гэр бүлийн маргааныг” шийдвэрлэхэд мэргэшсэн “оршин суугчдын хороо” юм. Миний өмнө ирэх үедээ хүмүүс захирангуй эрмэлзэлтэйгээр өөрсдийн хувийн шалтгаанаа тогтмол авчирч, өөрсдийн “ховор туршлагаа” тоочиж, үргэлжлүүлэх зуураа өөрсдийн дуртгалаа нэмж байдаг. Би хүн төрөлхтний ер бусын зан араншинг хардаг: Тэдний царай нь тоос шороогоор хучигдаж – тэрхүү тоос шороо нь хөлсний “усалгаан” дор өөрийн “бие даасан байдлаа” алдаж, хөлстэй нийлэн даруй зуурмаг үүсгэдэг бөгөөд ингэснээр хүний царай улмаар “баяжуулсан” байдалтай болж, хааяахан хүний хөлийн мөр үзэгддэг далайн хөвөөн дэх наран шарлагын газрын элс шиг байдаг. Тэдний үс үхсэн хүний сүнснийхтэй адилхан бөгөөд гялалзсан өнгөгүй, бөмбөрцөгт шигдсэн цөөхөн хэдэн сүрэл шиг дээш боссон байдаг. Тэр аймшигтай ихээр уурлан хилэгнэх хэмжээний догшин ширүүн ааштай болохоор царай нь хааяа хааяа хөлсний “булингар” шиг “уур” ялгаруулдаг. Түүнийг ойроос нарийн шинжээд Би хүний царай нь төөнөж буй нар шиг “гал дөлөөр” хучигдсан байхыг хардаг, ийм болохоор бөөн халуун хий үүнээс хөөрч байдаг бөгөөд түүний уур хилэн царайг нь түлэх вий гэдэгт Би үнэхээр санаа зовдог ч тэр өөрөө ямар ч анхаарал хандуулдаггүй. Энэхүү зааг дээр Би уураа бага зэрэг багасгахыг хүнээс шаарддаг, учир нь энэ ямар сайн зүйлд хүргэх юм бэ? Яагаад ийм байна гэж? Ууртай байсан тул энэхүү “бөмбөрцгийн” гадарга дээрх сүрэлний иш хурц наранд бараг түлэгддэг; иймэрхүү нөхцөл байдалд “сар” хүртэл улаан болдог. Өөрийнхөө түргэн уурыг намжаахыг Би хүнээс шаарддаг – түүний эрүүл мэндийг хамгаалах нь чухал. Гэхдээ хүн Миний зөвлөгөөг сонсдоггүй; үүний оронд тэр Надад “гомдол гаргасаар” байдаг – энэ нь ямар хэрэгтэй юм бэ? Мэдээж Миний өгөөмөр сэтгэл хүн төрөлхтний зугаа цэнгэлд хангалтгүй биш биз дээ? Эсвэл Миний түүнд өгсөн зүйлээс тэр татгалздаг уу? Гэнэт уурласандаа Би ширээг хөмрөн унагаадаг бөгөөд хүн цаашид өөрийнхөө түүхийн сонирхолтой хэсгийг тоочин өгүүлж зүрхэлдэггүй, Би түүнийг хэдэн өдөр шоронд хорихоор “түр саатуулах байр” луу аваачих вий гэж айсандаа тэр Миний уур цухлаас болж үүссэн боломжийг ашиглан зугтаадаг. Эс бөгөөс хүн хэзээ ч юм ярихаа болихгүй харин өөрийн чалчаа яриагаа үргэлжлүүлэн ярихад бэлэн байдаг – Би үүний чимээнээс залхсан. Яагаад хүн төрөлхтөн зүрх сэтгэлийнхээ угт маш ээдрээтэй байдаг юм бэ? Би хүний бүрэлдэхүүнд хэтэрхий олон “сэлбэг хэрэгсэл” хийсэн болохоор энэ үү? Тэр яагаад үргэлж Миний өмнө дүр эсгэдэг юм бэ? Мэдээж Би “иргэний маргааныг” шийддэг “зөвлөх” биш биз дээ? Над дээр ирэхийг Би хүнээс гуйсан уу? Мэдээж Би мужийн шүүгч биш биз дээ? Яагаад хүмүүсийн хоорондох хэрэг явдлууд Миний өмнө үргэлж мэдээлэгддэг юм бэ? Хүн өөрөө өөрийгөө хариуцахаар шийдэж, Намайг үймүүлэхгүй гэж Би найдаж байна, учир нь хийх ажил Надад хэтэрхий их байгаа билээ.

1992 оны 5 дугаар сарын 18