Үг нь махбодоор илэрсэн

Агуулга

Дөчин тав дахь айлдвар

Нэгэн удаа Би гэрт Минь байг хэмээн чамин эд агуурс сонгосон, тэгснээр тэнд эгнэшгүй баялаг бий болоод гэрийг минь чимж, Би түүнээс баяр баясгалан хүртэж байв. Гэвч Надад хандах хүний хандлагын улмаас, мөн хүмүүсийн сэдлийн улмаас энэхүү ажлаа хойш тавин ондоо ажил хийхээс өөр зам Надад байсангүй. Ажлаа бүтээхийн тулд Би хүний сэдлийг ашиглана, Би бүхий л зүйлийг Өөртөө үйлчлүүлэхээр ая зүйг нь олно, тэгээд үүний дүнд гэрээ дүнсгэр, хаягдсан байхыг нь болиулна. Нэгэн удаа Би хүнийг ажиглалаа: Мах цуснаас бүтсэн бүхэн элмэрүү байдалтай, ганц ч зүйл Миний оршин тогтнолын ерөөлийг анзаарахгүй байлаа. Хүмүүс ерөөл дунд амьдарч байгаа атлаа хэрхэн ерөөгдсөнөө үл мэднэ. Хэрвээ Би хүн төрөлхтнийг өнөөг хүртэл ерөөсөөр ирээгүй бол хэн хүн төрөлхтний дундаас үхэж мөхөлгүй тэсэн эдүгээд хүрч чадах билээ? Түүний амьд яваа нь Миний ерөөл, тэр хүн Миний ерөөлөөр амьдарч яваа гэсэн үг, яагаад гэвэл, тэр угаасаа юу ч үгүй байсан, яагаад гэвэл, тэнгэр, газрын хооронд амьдрах хөрөнгө зөөр түүнд угаасаа байгаагүй юм; өнөөдөр Би хүнд тусалсаар байгаа бөгөөд гагцхүү энэ учраас л хүн Миний өмнө зогсч, үхлээс зугтах азтай байна. Хүмүүс хүний оршин тогтнолын нууцыг хураангуйлан дүгнэчихсэн, гэвч энэ нь бол Миний ерөөл юм гэдгийг хэн ч огт ухаарсангүй. Үүний уршгаар хүмүүс бүгдээрээ энэ дэлхийн шударга бус явдлыг зүхэж, бүгдээрээ л амьдралынхаа муу зол заяанаас болж Намайг буруутган гомдоллож байна. Миний ерөөл байгаагүй бол өнөөдрийг хэн үзэх байсан юм бэ? Хүмүүс бүгдээрээ Миний талаар гомдоллодог, яагаад гэвэл тэд ая тухтай амьдарч чаддаггүй. Хэрэв хүний амьдрал гэгээлэг, амар амгалан байсан бол, хэрэв хүний зүрх сэтгэл рүү “хаврын урин салхи” үлээн давагдашгүй таашаал амсуулан өчүүхэн төдий ч өвчингүй байлгах юм бол үхэхдээ гомдоллох хүн бий гэж үү? Хүмүүс ер нь толгой эргүүлэм дэндүү олон бачит мэхтэй учраас хүний туйлын үнэнч сэтгэлийг олоход Надад маш хэцүү байдаг. Харин Би түүнд нь дургүйцэхэд Намайг үл тоомсорлож, Намайг огт тоодоггүй, Миний дургүйцэл тэдний сэтгэлийг хөнддөг учраас тэднийг хөлнөөсөө толгойгоо хүртэл босгон байгуулах чадваргүй болгож орхидог, тэгээд л хүмүүс Миний оршин тогтнолд зэвүүцдэг, учир нь Би тэднийг “шаналгах” ямагт дуртай. Миний үгнээс болж хүмүүс дуулж, бүжиглэдэг, Миний үгнээс болж тэд чимээгүйхэн толгой гудайлгадаг, мөн Миний үгнээс болж тэд асгартал уйлдаг. Миний үгэнд хүмүүс цөхөрдөг, Миний үгэнд тэд амь зулдах гэрлийг хүртдэг, Миний үгнээс болж тэд өдөр шөнөгүй нойр нь хулжин эргэж хөрвөөдөг, мөн Миний үгнээс болж тэд газар сайгүй үймцэн гүйлддэг. Миний үг хүмүүсийг Үхэгсдийн орон уруу шиднэ, тэгээд тэд тэдэнд гэсгээл амсуулдаг, гэвч хүмүүс өөрсдөө ч ухааралгүйгээр Миний ерөөлийг бас л хүртдэг. Хүн ингэж чадах уу? Хүмүүсийн цуцалтгүй хичээл зүтгэлийн хариуд энэ бүтэх үү? Миний үгсийн зохион байгуулалтаас хэн зугтаж чадах билээ? Ийнхүү хүний бүтэлгүйтлийн улмаас Би хүний дутагдлыг үгээрээ сайжруулж, хүн төрөлхтний амьдралд эгнэшгүй баялаг авчран Өөрийнхөө үгийг хүн төрөлхтөнд хүртээж байна.

Би хүмүүсийн үг яриа, үйл явдлыг гярхай ажигладаг. Тэдний ааш зан, царайны янз төрхөөс Би олон “нууцыг” олж илрүүлсэн. Хүмүүсийн бусадтай харилцан нөлөөлөх үйлдэлд “нууц жор” бараг л хамгаас онцгойрч харагддаг, тиймээс Би хүнтэй харилцаад юу авдаг гэвэл хүн Надад хайргүй гэдгийг харуулсан “хүний харилцан үйлчлэлийн нууц жорыг” авдаг. Би хүнийг дутагдлынх нь улмаас ямагт зэмлэдэг боловч түүний итгэлийг олж авч чаддаггүй. Би хүнийг бүрэлгэе гэхнээ хүн бэлэн бус байна, яагаад гэвэл “хүний харилцан үйлчлэлийн нууц жорд” нь хүн сүйрлийн гамшигт нэрвэгдэж байсныг хэзээ ч илрүүлээгүй—золгүй цагт хүн ердөө л хэдхэн доройтол амссан гэнэ. Хүмүүс Миний үгнээс болж чанга орилдог ба тэд гуйж гувшихдаа Намайг хуншгүй хэмээн үргэлж гомдоллодог. Тэд бүгдээрээ л хүнийг хайрлах Миний жинхэнэ “хайрыг” хайж буй мэт байдаг—гэвч тэд Миний хайрыг Миний хатуу үгнээс хэрхэн олж чадах билээ? Тэгээд Миний үгнээс болж тэд дандаа л горьдлого нь тасраад дуусдаг. Яадаг гэхээр тэд Миний үгийг уншмагцаа “үхэл” харчихсан мэт айсандаа дагжин чичирдэг. Энэ байдал Намайг гонсойлгодог. Юу гэвэл, үхлийн дунд амьдарч яваа махан биет хүмүүс яагаад дандаа үхлээс айдаг юм бэ? Хүн, үхэл хоёр атаат дайснууд гэж үү дээ? Үхлийн айдас яагаад хүмүүсийг дандаа зовоодог юм бэ? Амьдралынхаа “ер бусын” тохиолдлуудын турш тэд үхлийг багахан л амсана биз дээ? Хүмүүс хэл үгэндээ яагаад Миний талаар үргэлж гомдоллодог вэ? Тэгэхээр Би хүний амьдралд хэрэгтэй дөрөв дэх сургаалыг дүгнэе: Хүмүүс Миний үгийг дагах нь өчүүхэн төдий, тиймээс Намайг дандаа үзэн яддаг. Хүн тэгж үзэн яддаг учраас Би ямагт орхин оддог. Би яагаад Өөрийгөө ийм байдалд оруулах ёстой юм бэ? Би яагаад үргэлж хүмүүсийн зэвүүцлийг төрүүлэх ёстой юм бэ? Хүмүүс Миний оршин тогтнолыг талархан хүлээж авахгүй байхад Би яагаад зовоогүй дүр эсгэж, хүний гэрт амьдрах ёстой юм бэ? “Тээшээ” аваад хүнийг орхиж явахаас өөр зам Надад үгүй. Гэтэл хүмүүс Намайг явуулж тэвчихгүй, Намайг явуулах хүсэл тэдэнд хэзээ ч байгаагүй, тэд Намайг явчихлаар амьдрахын тулд тулж түшдэг зүйлийг алдах нь гээд ухаангүй айж орь дуу тавьж цурхиран уйлна. Тэдний царайчилсан харцыг хараад Миний сэтгэл уярдаг. Энэ дэлхийн далай тэнгисийн дунд Намайг хайрлаж чадах хэн байна? Хүн бохир усанд хучигдаж, далайн хүчинд залгиулжээ. Би хүний дуулгаваргүй занг жигшдэг атлаа бас бүх хүн төрөлхтнийг зовлонг нь бодоод өрөвддөг, яагаад гэвэл хүн бол эцсийн дүндээ мөн л хохирогч юм. Хүнийг дорой, арчаагүй байхад нь Би далайн усанд хаячихаж хэрхэн чадах билээ? Хүнийг хазайсан дээр нь түлхдэг тийм харгис нэгэн гэж үү, Би? Миний зүрх сэтгэл тийм энэрэлгүй юм уу? Хүн төрөлхтөнд ханддаг Миний хандлагын үрээр хүн энэ эрин үед Надтай зэрэгцэн орсон, үүний улмаас хүн эдгээр ер бусын өдөр, шөнийг Надтай хамт өнгөрүүлсэн юм. Өнөөдөр хүмүүс хөөрөн догдолж, Миний энэрлийг илүү ихээр мэдэрч, Намайг асар их урам зоригтойгоор хайрлаж байна. Яагаад гэвэл тэдний амьдралд эрч хүч байгаа ба тэд дэлхийн зах хязгаар руу тэнүүчилдэг хэрмэл хүү байхаа больжээ.

Хүнтэй хамт амьдарч байх өдрүүдэд хүмүүс Надад найддаг, яагаад гэвэл Би бүхий л зүйл дээр хүнд тусалж, чамбай халамжилдаг, хүмүүс үлээх салхи, шавхуурдах бороо, төөнөх нарны алинд ч зоволгүй үргэлж Миний дулаан нөмөрт амьдардаг; хүмүүс аз жаргалд умбан амьдарч, Намайг элбэрэлт эх шигээ үздэг. Хүмүүс бол “байгалийн гамшгийн” хөнөөлт дайралтыг тэсч гарах тэнхээ огт үгүй, хатуу зогсох ч тэнхээгүй ногоон хүлэмжинд ургасан цэцэг шиг билээ. Тиймээс Би тэднийг исгэрэн шуурах далайн зүдгүүрт шалгалтан дунд тавьдаг, тэгэхэд тэд байнга “дайвалзахаас” өөрийг хийж чаддаггүй, тэдэнд сөрөн зогсох хүч үнэндээ байхгүй, — тэдний биеийн хэмжээ дэндүү хомсхон, махбод нь даанч дорой учраас Надад тээртэй санагддаг. Тэгэхээр хүмүүс өөрсдөө ч мэдэлгүйгээр Миний шалгалтанд өртдөг, яагаад гэвэл тэд исгэрэх салхи, төөнөх нарыг тэсэх тэнхээгүй дэндүү хэврэг. Энэ Миний өнөөгийн ажил биш гэж үү? Яагаад хүмүүс Миний шалгалттай тулгарахаараа дандаа асгартал уйлдаг юм бэ? Би тэдэнд шударга бус хандаж байна уу? Тэднийг Би зориуд бүрэлгээд байна уу? Яагаад хүний бахдам чанар хэзээ ч дахин сэргэхгүйгээр үхдэг юм бэ? Хүмүүс Надаас үргэлж зууралдаад явуулдаггүй; яагаад гэвэл тэдэнд өөрсдөө толгой даагаад амьдрах чадвар ерөөсөө байгаагүй, тэд өөрсдийг нь өөр хэн нэгэн аваад явчих вий хэмээн сэтгэлийнхээ угт айсаар Миний гараар залуулж явахаа ямагт зөвшөөрдөг билээ. Тэдний бүхий л амьдралыг Би залж байгаа биш үү? Тэд үймээнт амьдралдаа уул давж, хөндий туулахдаа маш ихээр будилж үймсэн—үүнийг Миний гар үйлдээгүй гэж үү? Хүмүүс яагаад Миний сэтгэлийг ерөөсөө ойлгож чаддаггүй вэ? Яагаад Миний сайн санааг үргэлж буруу ойлгодог вэ? Яагаад Миний ажил дэлхий дээр амжилттай эхэлж чадахгүй байна вэ? Хүний сул дорой чанараас болж Би хүнээс ямагт дөлж байсан, тэгээд Миний сэтгэл “Яагаад Миний ажлын дараагийн алхам хүний дотор хэрэгжиж чадахгүй байна?” гэсэн гуниг харууслаар дүүрдэг. Тийнхүү Би чимээгүй болж: Ер нь Би яагаад хүний өө дутагдлаас болж хүлэгдэж байна? Яагаад Миний ажилд үргэлж саад тээг учирдаг вэ? гээд хүнийг сайтар цэнэж үзлээ. Өнөөдөр Би хүнээс бүрэн дүүрэн хариулт олж хараахан чадаагүй, учир нь хүн үргэлж халуун, хүйтнээр үлээдэг, ерөөсөө хэвийн байдаггүй, нэг бол Намайг яснаасаа үзэн ядаж, эсвэл Намайг дээд зэргээр хайрладаг. Би эгэл Бурхан Өөрөө болохоор хүний тийм түвэгтэй занг тэвчиж чаддаггүй. Яагаад гэвэл, хүмүүс дандаа сэтгэцийн гажигтай байдаг, Би хүнээс жаахан эмээдэг юм шиг байна, тэгээд ч түүний хөдлөх гишгэх бүрийг ажиглахдаа түүний гаж байдлыг Би санадаг. Би хүний доторх нууцыг санаандгүй олж илрүүлсэн нь юу байв гэхээр: хүний цаана зохион байгуулагч байдаг юм байна; энэ учраас хүмүүс өөрийгөө зөвтгөх зүйл хийсэн мэт үргэлж зоримог, биедээ эрдсэн байдаг. Тиймээс хүмүүс үргэлж том хүний дүр үзүүлж, “бага хүүхдийг” гоё үгээр ятгадаг. Сайн хүн болох гэж хөглөхийг нь хараад Миний хилэн өөрийн эрхгүй бадардаг: Хүмүүс яагаад ингэж өөрийгөө хайрлаж, хүндэлдэггүй юм бол? Өөрсдийгөө яагаад мэддэггүй юм бэ? Миний үг талийж одов уу? Миний үг хүний дайсан гэж үү? Хүмүүс Миний үгийг уншаад яагаад Надад улам хорсдог юм бэ? Хүмүүс яагаад дандаа Миний үгэн дээр өөрийнхөө бодлыг нэмдэг юм бэ? Би хүнд хэтэрхий зохисгүй хандаж байна уу? Хүмүүс бүгдээрээ энэ талаар, Миний үгэнд юу агуулсан талаар ултай бодох хэрэгтэй.

1992 оны 5 дугаар сарын 24