Төгс Хүчит Бурханы Чуулганы апп

Бурханы дуу хоолойг сонсож, Эзэн Есүсийн эргэн ирэлтийг угтан аваарай!

Бүх үнэнийг эрэлхийлэгчдийг бидэнтэй холбогдохыг урьж байна.

Үг нь махбодоор илэрсэн

Цулгуй өнгө

Загвар

Үсгийн хэв

Үсгийн хэмжээ

Мөр хоорондын зай

Хуудасны өргөн

Хайлтын үр дүн 0

Ямар ч үр дүн олдсонгүй.

`

Ажил ба оролт (9)

Бат бөх тогтсон “үндэстний соёл уламжлал” ба “оюун санааны төлөв” нь хүний ариун, томоогүй цайлган сүнсэнд аль хэдийн сүүдрээ тусгасан ба тэдгээр нь хүний сэтгэл рүү өчүүхэн ч “хүн чанаргүйгээр”, өөрийн мэдрэмжээ алдсан мэт хайр найргүй дайран довтолсон. Эдгээр чөтгөрүүдийн арга барил нь туйлын харгис бөгөөд “боловсрол” болон “хүмүүжил” нь диаволын хааны хүнийг алдаг уламжлалт арга болсон мэт байдаг; өөрийн “гүн гүнзгий сургаалыг” ашиглан өөрийн муухай сэтгэлээ бүрэн халхалж, хүний итгэлийг олохын тулд хонины арьс нөмөрч, дараа нь хүнийг бүрмөсөн залгихын тулд түүний унтаж байх үеийг ашигладаг. Хөөрхий хүн төрөлхтөн—тэдний өссөн газар нь диаволын нутаг бөгөөд тэднийг өсгөсөн нэгэн нь үнэндээ тэднийг хорлодог дайсан гэдгийг тэд хэрхэн мэдэх билээ. Гэсэн ч хүн огтхон ч сэрээгүй; өөрийн өлсгөлөн болон цангааг тайлсныхаа дараа тэр түүнийг өдий хүргэсэн эцэг эхийнхээ “сайхан сэтгэлийн” ачийг хариулахаар бэлтгэдэг. Хүн ийм л байдаг. Өнөөдөр, түүнийг өсгөсөн “хаан” бол түүний дайсан гэдгийг тэр одоо ч мэддэггүй. Газар дэлхийд үхсэн хүмүүсийн яс хөглөрч, диавол солиотой мэт зогсолтгүй баясан цэнгэдэг ба “тамд” хүний махан биеийг ховдоглон идэж, хүний араг ястай булш хуваалцан, сүүлчийн үлдэгдсэн ноорхой хүмүүсийг ч идэхээр дэмий оролдохоо үргэлжлүүлдэг. Гэсэн ч хүн үүнийг хэзээд мэддэггүй ба диаволыг хэзээ ч дайснаа гэж үзээгүй, харин үүний оронд бүх зүрх сэтгэлээрээ түүнд үйлчилдэг. Тийм завхарсан хүмүүс нь зүгээр л Бурханыг мэдэх чадваргүй. Бурханы хувьд бие махбодтой болж, тэдний дунд ирж, Өөрийн авралын бүх ажлыг хэрэгжүүлэх нь амархан гэж үү? Үхэгсдийн оронд аль хэдийн автсан хүн Бурханы шаардлагад нийцэж хэрхэн чадах юм бэ? Бурхан хүн төрөлхтний ажлын төлөө олон нойргүй шөнийг туулсан. Хамгийн дээд өндрөөс хамгийн доод төвшин хүртэл, Өөрийн өдөр хоногийг хүнтэй хамт өнгөрүүлэхийн тулд Тэр хүний амьдардаг амьдын там руу бууж очсон ба хүмүүсийн дундах ядруу байдалд хэзээ ч гомдоллоогүй, дуулгаваргүй байдлынх нь төлөө хүнийг хэзээ ч зэмлээгүй харин Өөрийн ажлыг биечлэн хийхдээ Тэр асар их доромжлолыг амссан юм. Бурхан хэрхэн тамд харъяалагдах билээ? Тэр Өөрийн амьдралыг хэрхэн тамд өнгөрөөх билээ? Гэхдээ бүх хүн төрөлхтний төлөө, ингэснээр бүхий л хүн төрөлхтөн амар амгаланг илүү хурдан олох учраас Тэр газар дээр ирэхдээ доромжлолыг тэвчиж, шударга бус явдлыг амссан бөгөөд хүнийг аврахын тулд “там” болон “Үхэгсдийн орон” руу, барын үүр лүү биечлэн орсон. Хүн яаж Бурханыг эсэргүүцэх эрхтэй байх юм бэ? Бурханы талаар дахин нэг удаа гомдоллох ямар шалтгаан түүнд байгаа юм бэ? Бурханыг дахин харах зориг түүнд яаж байх юм бэ? Тэнгэрийн Бурхан энэ хамгийн бузар заваан гажигтай газарт ирсэн бөгөөд Өөрийн гомдол дургүйцлийг хэзээ ч гаргаагүй буюу хүний талаар гомдоллоогүй, харин үүний оронд хүний бусниулалт,[a] дарлалыг чимээгүйхэн хүлээн зөвшөөрдөг. Хүний бодлогогүй шаардлагыг Тэр хэзээ ч няцааж байгаагүй, Тэр хүнээс хэтэрхий их зүйл хэзээ ч шаардаж байгаагүй бөгөөд Тэр хэзээ ч хүнд үндэслэлгүй шаардлага тавьж байгаагүй; Тэр ердөө, хүний шаардсан бүх ажлыг ямар ч гомдолгүйгээр хийдэг: зааж сургах, гэгээрүүлэх, зэмлэх, үгийн цэвэршүүлэлт, сануулах, сургамжлах, тайтгаруулах, шүүх болон илчлэх. Түүний аль алхам нь хүний амийн төлөө байгаагүй вэ? Тэр хүний ирээдүйн төлөв болон хувь заяаг авч хаясан ч гэсэн Бурханы хэрэгжүүлсэн алхмуудын аль нь хүний хувь заяаны төлөө байгаагүй вэ? Тэдгээрийн аль нь хүний оршин тогтнохын төлөө байгаагүй вэ? Тэдгээрийн аль нь, зовлон шаналал болон шөнө шиг хар харанхуйн хүчний дарлалаас хүнийг чөлөөлөхийн төлөө байгаагүй вэ? Тэдгээрийн аль нь хүний төлөө байгаагүй вэ? Хайртай ээж шиг Бурханы зүрх сэтгэлийг хэн ойлгож чадах вэ? Бурханы хүсэн тэмүүлсэн зүрх сэтгэлийг хэн ухан ойлгож чадах вэ? Бурханы дүрэлзсэн зүрх сэтгэл болон оргилуун хүлээлтийг хүйтэн сэтгэлээр, хөндий хэнэггүй нүдээр, хүний олон удаагийн донгодолт, доромжлолоор, зүрх зүссэн үг, егөөдлөөр болон үл ойшоосон байдлаар хариулсан, тэдгээрийг хүний доог тохуугаар, түүний дэвслэлт гололтоор, түүний ойлгохгүй байдлаар, ёололт, хагацал, зайлсхийлтээр болон өөр юугаар ч биш харин хууран мэхлэлт, дайралт, гашуун үрээр хариулсан. Дулаан үгс нь ширүүн хөмсөг болон чичилсэн мянган хурууны хүйтэн хөндий байдалтай тулгарсан. Бурхан зүгээр л тэвчиж, толгой мэхийн хүмүүст үхэр мал шиг үйлчилсэн.[b] Нар, сар хэдэн удаа ээлжилж, хэчнээн удаа Тэр ододтой учирч, хэчнээн удаа Тэр үүрийн гэгээнээр явж, үдшийн бүрийгээр эргэн ирж, Өөрийн Эцгээсээ холдон явсан Өөрийн зовлонгоос хэдэн мянга дахин их тарчлааныг тэвчиж, хүний “эвдрэл”, дайралтуудыг тэвчиж мөн хүний “харьцалт”, “засалтыг” тэвчин нойр нь хүрэлгүй эргэж хөрвөөсөн билээ. Бурханы даруу байдал болон нууцлаг байдлыг хүний ялгаварлал,[c] хүний шударга биш үзэл, хандлагаар хариулсан бөгөөд Түүний нэр цуугүй, хүлцэнгүй байдал болон тэсвэр тэвчээрийг хүний шуналтай харцаар хариулсан; хүн харамсах зүйлгүйгээр Бурханыг үхэлд хүргэхийг оролдож, Бурханыг газар унаган дэвслэхийг оролддог. Бурханд хандах хүний хандлага нь “гоц ухаан” байдаг бөгөөд хүнээр дээрэлхүүлж, басамжлагдсан Бурхан олон арван мянган хүмүүсийн хөл дор нармийтлаа няцлуулж байхад хүн өөрөө өндөрт зогсож, тэр “цайзын хаан” мэт, “хөшигний цаанаас хаан ширээг захирах” “туйлын эрх мэдлийг”[d] авахыг хүсэж байгаа мэт, Бурханыг үнэнч шударга, дүрэм журмыг дагадаг “нүднээс далд захирал”болгохыг хүсэж байгаа мэт байдаг ба эсэргүүцэж, төвөг учруулахыг Түүнд зөвшөөрдөггүй; Бурхан “Сүүлчийн Эзэн Хааны” дүрд тоглох ёстой, Тэр ямар ч эрх чөлөөгүй “утсан хүүхэлдэй”[e] байх ёстой. Хүний үйл хэргийг хэлэхийн аргагүй, тэгвэл тэр Бурханаас энэ тэрийг шаардах ямар эрхтэй вэ? Тэр Бурханд зөвлөгөө өгөх ямар эрхтэй вэ? Тэр, өөрийнх нь сул талыг өрөвдөн хайрлахыг Бурханаас шаардах ямар эрхтэй вэ? Бурханы өршөөлийг хүлээн авахад тэр хэрхэн тохирох вэ? Бурханы уужим сэтгэлийг дахин дахин хүлээн авахад тэр хир тохирох вэ? Тэр Бурханы уучлалыг дахин дахин хүлээн авахад хир тохирох вэ? Түүний мөс чанар хаана байна вэ? Тэр Бурханы зүрх сэтгэлийг аль хэдийн шархлуулсан, тэр аль хэдийн Бурханы зүрх сэтгэлийг хэдэн хэсэг болгон хаясан. Бурхан эрч хүч, сэтгэл хөдлөлтэйгээр хүмүүсийн дунд ирж, хүн өчүүхэн төдий боловч сайхан сэтгэлээр Түүнд тусархаг хандана гэж найдаж байсан. Гэсэн ч Бурханы зүрх сэтгэл хүнээр тайтгаруулагдах нь удаан байсан ба Түүний хүлээн авсан бүхэн нь өсөн нэмэгдэх[f] дайралт болон тамлалт юм; хүний зүрх сэтгэл хэтэрхий шунаг, түүний хүсэл хэтэрхий их, тэр хэзээ ч сэтгэл ханахгүй, тэр үргэлж даварч, муйхар санаатай байдаг, тэр хэзээ ч Бурханд ямар нэгэн эрх чөлөөг эсвэл үг хэлэх эрхийг олгодоггүй, Бурханыг доромжлолд өртөхөөс өөр ямар ч сонголтгүй болгодог бөгөөд Түүнийг хүссэнээрээ аргалахыг хүнд зөвшөөрдөг.

Бүтээлийн цаг үеэс одоог хүртэл, Бурхан маш их зовлон шаналал амссан бөгөөд маш олон дайралтыг туулсан. Гэхдээ өнөөдөр ч гэсэн хүн Бурханаас шаарддаг зүйлээ багасгадаггүй, тэр Бурханыг судалсаар байдаг, тэр Түүнд одоо ч тэвчээртэй ханддаггүй ба Түүнд “зөвлөгөө” өгч, Түүнийг “шүүмжилж”, Түүнийг “сахилгажуулахаас” өөрийг хийдэггүй бөгөөд Бурхан буруу замаар явахаас, газар дээрх Бурхан нь тэнэг, бодлогогүй байхаас эсвэл хяналтаас гарахаас эсвэл Тэр амжилтанд хүрэхгүй байх болно гэдгээс гүнээ айж байгаа мэт байдаг. Хүн үргэлж иймэрхүү хандлагаар Бурханд ханддаг. Энэ нь Бурханыг хэрхэн гуниглуулахгүй байх юм бэ? Махан биетэй болохдоо Бурхан асар их зовлон шаналал, доромжлолыг амссан; тэгвэл хүний сургаалыг Бурханаар хүлээн зөвшөөрүүлэх нь хэчнээн дор байх вэ? Хүмүүсийн дунд Тэр ирсэн нь Түүнийг бүх эрх чөлөөнөөс нь салгасан, Тэр Үхэгсдийн оронд хоригдсон мэт байсан бөгөөд хүний “задлан шинжилгээг” Тэр өчүүхэн төдий ч эсэргүүцэлгүйгээр хүлээн зөвшөөрсөн. Энэ нь ичгүүртэй биш гэж үү? Энгийн хүний гэр бүлд ирэхдээ Есүс асар их шударга бус байдлыг туулсан. Түүнээс ч илүү гутамшигтай зүйл нь Тэр энэ тоост ертөнцөд ирж, Өөрийгөө хамгийн доод ёроолд аваачсан бөгөөд туйлын энгийн байдалтай махан биеийг Өөртөө авсан. Ердийн л нэг хүн болохдоо Хамгийн Дээд Бурхан зовлон бэрхшээл туулаагүй гэж үү? Энэ нь бүгд хүн төрөлхтөний төлөө биш гэж үү? Өөрийгөө л бодож байсан цаг Түүнд байсан уу? Тэр иудейчүүдээр гологдож цаазлуулж, хүмүүсээр дооглуулж, шоолуулсныхаа дараа Тэр хэзээ ч тэнгэрт гомдоллож эсвэл газарт эсэргүүцэл үзүүлээгүй. Өнөөдөр, энэ мянган жилийн настай эмгэнэлт явдал иудейтэй адил хүмүүсийн дунд дахин гарч ирсэн. Тэд адилхан нүгэл үйлдэхгүй байна гэж үү? Юу хүнийг Бурханы амлалтыг хүлээн авах эрхтэй болгодог юм бэ? Бурханыг эсэргүүцээд, дараа нь Түүний ерөөлийг хүлээн зөвшөөрдөг нь хүн биш гэж үү? Хүн яагаад хэзээ ч шударга ёстой нүүр тулж эсвэл үнэнийг эрж хайдаггүй юм бэ? Бурхан юу хийж байгааг тэр яагаад хэзээ ч сонирхдоггүй юм бэ? Түүний зөвт байдал хаана байна вэ? Түүний шударга ёс хаана байна вэ? Тэр Бурханыг төлөөлөх нүүртэй юү? Түүний шударга ёсны сэтгэл хаана байна вэ? Хүний хайртай зүйлийн хэчнээн нь Бурханы хайртай зүйл вэ? Хүн өдөр шөнө шиг ялгаатай зүйлсийг ялган салгаж чаддаггүй,[g] тэр үргэлж хар цагааныг андуурдаг, тэр шударга ёс, үнэнийг нуун дардаг бөгөөд шударга бус, ёс бус байдлыг агаарт өндөр өргөдөг. Тэр гэрлийг хөөн зайлуулж, харанхуйн дунд жарган цэнгэдэг. Үнэн, шударга ёсыг эрж хайдаг хүмүүс гэрлийг хөөж, Түүнийг эрж хайдаг хүмүүс өөрсдийн хөл доороо Түүнийг гишгэлдэг бөгөөд өөрсдийгөө тэнгэрт өргөдөг. Хүн дээрэмчнээс[h] өөрцгүй. Түүний эрүүл ухаан хаана байна вэ? Хэн буруу, зөвийг ялгаж чадах вэ? Хэн шударга ёсыг хадгалан хамгаалж чадах вэ? Хэн үнэний төлөө зовоход бэлэн байна вэ? Хүмүүс муу санаатай бөгөөд хэрцгий догшин! Бурханыг загалмайд цовдолчихоод тэд алга ташин баярласан, тэдний замбараагүй уйлаан орилоон нь зогсдоггүй. Тэд яг л тахиа, нохой шиг байдаг, тэд үгсэн хуйвалддаг, тэд өөрсдийн хаанчлалыг байгуулсан, тэдний хөндлөнгийн оролцоо нь тайван газар үлдээгээгүй, тэд нүдээ аньж, галзуу юм шиг улин ульсаар бүгд хамтдаа түгжигдэж, цэцэрхсэн уур амьсгал шингэн, энэ нь чимээ шуугиантай, идэвхтэй байдаг бөгөөд бусдад сохроор наалддаг хүмүүс бүгд өөрсдийн өвөг дээдсийн “алдартай” нэрийг дээш өргөн бий болсоор байдаг. Эдгээр нохой, тахианууд аль хэдийн Бурханыг сэтгэлийнхээ мухарт тавьж, Бурханы зүрх сэтгэлийн байдалд хэзээ ч, ямар ч анхаарал хандуулаагүй. Хүн бол нохой, тахиа шиг бөгөөд хуцаж буй нохой бусад зуун нохойгоо улиулдаг гэж Бурхан хэлдэгт гайхах зүйлгүй; ийм байдлаар, Бурханы ажил ямар вэ гэдгийг, шударга ёс байгаа эсэхийг, Бурханд хөл тавих газар байгаа эсэхийг, маргааш ямар байхыг болон өөрийн дорд байдлыг, өөрийн бохир бузар байдлыг анхаарч үзэлгүйгээр маш их дуулиан шуугиантайгаар тэр Бурханы ажлыг өнөө үед авчирсан. Хүн хэзээ ч аливаа зүйлсийн талаар тийм их бодож байгаагүй, тэр маргаашийн төлөө хэзээ ч санаа зовоогүй бөгөөд үр өгөөжтэй, үнэ цэнэтэй бүхнийг тэр өөрийн тэвэрт цуглуулж, Бурханд хаягдал, шавхруунаас[i] өөр юуг ч үлдээгээгүй. Хүн төрөлхтөн хэчнээн харгис вэ! Тэр Бурханд жаахан ч нүүрчилдэггүй, Бурханы бүх зүйлийг нууцаар залгисныхаа дараа тэр Бурханыг ардаа хол хаяж, Түүний оршин тогтнолд цаашид анхаарал тавьдаггүй. Тэр Бурханыг таашаадаг, гэсэн ч Бурханыг эсэргүүцдэг бөгөөд Түүнийг хөл доороо гишгэлдэг, тэгэнгээ амаараа тэр Бурханд талархаж, магтан дуулдаг; тэр Бурханд залбирдаг ба Бурханд найддаг, тэгэнгээ мөн Бурханыг хуурдаг; тэр Бурханы нэрийг “өргөмжилж”, Бурханы царай руу дээш хардаг, гэсэн ч тэр мөн ичгүүр сонжуургүйгээр, увайгүйгээр Бурханы сэнтий дээр сууж, Бурханы “шударга бус байдлыг” “шүүдэг”; түүний амнаас тэр “Бурханд өртэй” гэдэг үг гарч, Бурханы үгийг шинждэг боловч зүрх сэтгэлдээ тэр Бурхан руу доромжлол чулууддаг; Тэр Бурханд “хүлээцтэй” ханддаг ч Бурханыг хавчин дарамталдаг ба энэ нь “Бурханы төлөө” гэж түүний ам хэлдэг; гартаа тэр Бурханы зүйлсийг барьж, Бурханы өгсөн хоолыг тэр амандаа зажилдаг боловч сэтгэл хөдлөлгүй, хүйтэн нүдээр Бурханыг гөлрөн харж, Түүнийг бүхэлд нь үмхлэн идэхийг хүсэж байгаа мэт байдаг; тэр үнэнийг онцлон үздэг боловч энэ нь Сатаны заль мэх гэж тэр зүтгэсээр байдаг; тэр шударга ёсыг онцлон үздэг боловч үүнийг өөрийгөө бодохгүй байдал болгохоор хүчилдэг; тэр хүний үйл хэргийг онцлон үздэг боловч Бурхан хэн болох нь тэр юм гэж зүтгэдэг; тэр хүний төрөлхийн авъяас билгийг онцлон үздэг боловч тэдгээр нь үнэн гэж зүтгэдэг; тэр Бурханы үйл хэргийг онцлон үздэг боловч тэдгээр нь их зан, биеэ зөв гэх байдал, сагсуурал, маадгар зан гэж зүтгэдэг; хүн Бурханыг авч үзэхдээ Түүнийг хүн гэж ангилан зүтгэдэг бөгөөд Түүнийг Сатантай сүлбэлдсэн бүтээгдсэн зүйлийн байранд тавихаар шаргуу оролддог; тэдгээр нь Бурханы яриа гэж тэр сайн мэддэг боловч тэдгээрийг хүний бичсэн зүйл гэдгээс өөрөөр нэрлэдэггүй; Сүнс махан биед биеллээ олж, Бурхан махан биетэй болсон гэдгийг тэр сайн мэддэг боловч энэ махан бие нь Сатаны үр удам[j] гэж тэр хэлдэг; Бурхан бол даруу бөгөөд нууцлаг гэдгийг тэр мэддэг, гэсэн ч Сатан шившиг болсон ба Бурхан ялсан гэж л хэлдэг. Ямар өөдгүй хүмүүс вэ! Хүн манаач нохой мэт үйлчлэх ч үнэ цэнэгүй! Тэр хар цагааныг хооронд нь ялгадаггүй бөгөөд тэр ч бүү хэл харыг цагаан болгон санаатайгаар мушгидаг. Хүний хүч болон хүний бүслэлт Бурхан чөлөөлөгдөх өдрийг тэсч чадах уу? Бурханыг санаатайгаар эсэргүүцсэний дараа хүн өчүүхэн ч тоохгүйгээр эсвэл Бурханд Өөрийгөө харуулах ямар ч чөлөө өгөхгүйгээр Түүнийг хороох хүртэл зүйлийг хийдэг. Зөв шударга байдал хаана байна вэ? Хайр хаана байна вэ? Тэр Бурханы хажууд суугаад, өвдөг сөгдөн өршөөл эрэхэд, түүний бүх зохицуулалтанд дуулгавартай байхад, түүний бүх арга мэхтэй үг дуугүй эвлэрэхэд Бурханыг түлхдэг бөгөөд Өөрийн хийж байгаа бүхэндээ түүнээс сануулга авахад Бурханыг хүргэдэг тэгэхгүй бол тэр уурлан,[k] омогддог. Харыг цагаан болгон мушгин гуйвуулдаг тийм харанхуйн нөлөөн дор Бурхан хэрхэн уй гашууд автахгүй байж чадах юм бэ? Тэр яаж санаа зовохгүй байх юм бэ? Бурхан Өөрийн хамгийн сүүлийн үеийн ажлаа эхлэх үед энэ нь шинэ эриний эхлэл шиг байсан гэж яагаад хэлсэн бэ? Хүний үйл хэрэг нь маш “баялаг” бөгөөд “үргэлжид урсах амийн усны шавхагдашгүй булаг” нь хүний зүрх сэтгэлийн талбарыг тасралтгүй “нэмэн дүүргэдэг”, тэр зуураа хүний “амийн усны шавхагдашгүй булаг” нь Бурханы эсрэг эргэлзээгүйгээр[l] “тэмцэлддэг”; энэ хоёр эвлэршгүй дайснууд бөгөөд энэ нь ямар ч жолоодлогогүйгээр Бурханы өмнөөс хүмүүсийг хангадаг байхад хүн үүнтэй холбоотой аюулын талаар эргэцүүлэн бодолгүйгээр үүнтэй хамтран ажилладаг. Ямар үр дүнд хүрэх вэ? Тэр Бурханыг хүйтнээр нэг тийш хаяж, хүмүүс Түүнд ямар ч анхаарал тавихгүй алс холд Түүнийг тавьж, Тэр тэдний анхаарлыг татахаас гүнээ эмээж, Бурханы амийн усны шавхагдашгүй булаг нь хүний сэтгэлийг татаж, хүнийг авах болно гэдгээс гүн гүнзгий айдаг. Тиймээс дэлхийн асуудлуудыг олон жил туулсныхаа дараа тэр Бурханы эсрэг хуйвалдан, далд явуулга хийдэг бөгөөд тэр ч бүү хэл Бурханыг өөрийн “хатуу шийтгэлийн” бай болгодог. Бурхан түүний нүдэн дэх дүнз болсон мэт байдаг бөгөөд тэр Бурханыг барьж аван, цэвэршүүлж, цэвэрлэхийн тулд Түүнийг галд хийхээр улайрч байгаа мэт байдаг. Бурханы тав тухгүй байдлыг хараад хүн цээжээ дэлдэн инээж, баяртайгаар бүжиглэж, Бурхан цэвэршүүлэлтэнд орсон гэж хэлдэг бөгөөд мөн Бурханы бузар хир буртгийг тэр шатаан цэвэрлэнэ гэж хэлж, зөвхөн энэ нь зүй ёсонд нийцэх хэрэг мэт, зөвхөн энэ нь Тэнгэрийн шударга, боломжийн арга мэт байдаг. Хүний энэхүү догшин ширүүн зан төлөв нь санаатай эсвэл санаандгүй аль аль нь байдаг мэт санагддаг. Хүн өөрийн муухай царай, хорон бохир заваан сэтгэлийн аль алийг, түүнчлэн гуйлгачны өрөвдмөөр дүр төрхөө илчилдэг; газар сайгүй догшин ширүүн авирласныхаа дараа тэр өрөвдмөөр дүр төрхтэй болж, Тэнгэрийн өршөөлийг эрдэг ба ихэд өрөвдөлтэй хав шиг байдаг. Хүн үргэлж төсөөлшгүй байдлаар ажилладаг, тэр үргэлж “бусдыг айлгахын тулд барын нуруун дээр морддог”, боломж олдох бүрд инээдмийн жүжиг тавьдаг, тэр Бурханы зүрх сэтгэлд өчүүхэн төдий ч анхаарал хандуулдаггүй ба өөрийн байр сууриндаа ч ямар нэгэн харьцуулалт хийдэггүй. Тэр зүгээр л Бурханыг чимээгүй эсэргүүцэж, Бурхан түүнд гэм хийсэн бөгөөд түүнд тэгж хандах ёсгүй байсан мэт, Тэнгэр нүдгүй ба аливаа зүйлийг санаатайгаар түүний хувьд хэцүү болгож байгаа мэт байдаг. Тиймээс хүн балмад хуйвалдааныг үргэлжид нууцаар хэрэгжүүлдэг ба тэр Бурханаас шаарддаг зүйлээ өчүүхэн төдий ч багасгадаггүй, түрэмгий нүдээр харж, Бурханы хөдөлгөөн бүрийг ууртайгаар ширтэж, өөрийгөө Бурханы дайсан гэж хэзээ ч бодолгүйгээр, Бурхан мананг зайлуулж, аливааг тодорхой болгож, түүнийг “барын амнаас” аварч түүний өмнөөс өшөө авах өдөр ирэх болно гэж найддаг. Өнөөдөр ч гэсэн, эрин үеүдийн туршид олон хүмүүсийн гүйцэтгэж байсан Бурханыг эсэргүүцэх үүргийг тэд гүйцэтгэж байна гэдгээ хүмүүс мэддэггүй; өөрсдийн хийдэг бүхэндээ тэд аль хэдийн замаа алдсан бөгөөд тэдний ойлгосон бүхэн нь аль хэдийн далайд сорогдсон гэдгийг тэд хэрхэн мэдэх билээ.

Хэн үнэнийг хүлээн зөвшөөрсөн бэ? Хэн Бурханыг гараа дэлгэн угтан авсан бэ? Бурхан гарч ирэхийг хэн аз жаргалтайгаар хүссэн бэ? Хүний зан төлөв аль эрт доройтон ялзарсан ба түүний бузарлалт Бурханы сүмийг аль хэдийн танигдахын аргагүй болгож орхисон. Энэ завсар хүн өөрийн ажлаа хэрэгжүүлж, Бурханыг хэзээд дорд үзсээр байсан. Бурханд хандах түүний эсэргүүцэл нь чулуунд суулгасан мэт өөрчлөгдөшгүй болсон ба үүний үр дүнд тэр өөрийн үг, үйлдлийг “ад үзэхийг” цаашид тэвчихийн оронд хараагдахыг илүүд үзнэ. Ийм хүмүүс Бурханыг хэрхэн мэдэж чадах юм бэ? Тэд Бурхантай хамт хэрхэн амар амгаланг олох юм бэ? Тэд Бурханы өмнө очиход хэрхэн тохирох юм бэ? Мэдээж, Бурханы удирдлагын төлөвлөгөөнд өөрийгөө зориулах нь огтхон буруу биш—гэхдээ хүмүүс яагаад амь бие хайргүйгээр өөрсдийн “цус, нулимсаа” зориулах зуураа Бурханы ажил болон Бурханы бүрэн дүүрэн байдлыг үргэлж сэтгэлийнхээ мухарт орхидог юм бэ? Хүмүүсийн амь бие хайргүй зориулалтын сүнс нь гарцаагүй эрхэм—гэхдээ тэдний сүлждэг “торго” нь Бурхан ямар болохыг бүрэн дүүрэн төлөөлөх чадваргүй гэдгийг тэд хэрхэн мэдэх юм бэ? Хүмүүсийн сайхан санаа нь гарцаагүй эрхэм агаад ховор—гэхдээ тэд “үнэлж баршгүй эрдэнэсээ”[m] хэрхэн залгиж чадах билээ? Та нарын дундах хүн нэг бүр өөрсдийн өнгөрснөө эргэцүүлэн бодох ёстой: Яагаад та нар хэзээ ч цэвдэг гэсгээлт, хараалаас ангид байгаагүй юм бэ? Яагаад хүмүүс үргэлж сүрлэг үгс болон шударга шүүмжтэй тийм “ойр дотно харилцаатай” байдаг юм бэ? Бурхан тэднийг үнэхээр шалгаж байгаа юу? Бурхан тэднийг санаатайгаар цэвэршүүлж байгаа юу? Хүмүүс цэвэршүүлэлтийн дунд хэрхэн орох юм бэ? Тэд үнэхээр Бурханы ажлыг мэддэг үү? Бурханы ажил болон өөрсдийнхөө оролтоос хүмүүс ямар хичээл сурсан бэ? Хүмүүс Бурханы сургамжийг мартахгүй байх болтугай, тэд Бурханы ажлын талаар мэдлэг ухаантай байж, үүнд бат итгэж, өөрсдийн оролтоо зүй зохистойгоор удирдах болтугай.

Тайлбар:

a. “Бусниулалт” гэдэг нь хүн төрөлхтний дуулгаваргүй байдлыг ил гаргахын тулд хэрэглэгдсэн. is used to expose the disobedience of mankind.

b. “Ширүүн хөмсөг болон чичилсэн мянган хурууны хүйтэн хөндий үл ойшоосон байдалтай тулгарсан ч толгой мэхийн, хүмүүст үхэр мал шиг үйлчилсэн,” гэдэг нь анх нэг өгүүлбэр байсан боловч аливааг илүү тодорхой болгохын тулд энд хоёр хуваасан. Эхний өгүүлбэр нь хүний үйлдэлтэй хамаатай, харин хоёр дахь нь Бурханы туулсан зовлонг болон Бурхан бол даруу агаад нуугдмал гэдгийг илтгэдэг.

c. “Ялгаварлал” гэдэг нь хүмүүсийн дуулгаваргүй зан авиртай хамаатай.

d. “Туйлын эрх мэдлийг авах” гэдэг нь хүмүүсийн дуулгаваргүй зан авиртай хамаатай. Тэд өөрсдийгөө өндөрт өргөж, бусдыг тушиж, тэднийг дагаж, тэдний төлөө зовоход бусдыг хүргэдэг. Тэд бол Бурханд дайсагнасан хүч юм.

e. “Утсан хүүхэлдэй” гэдэг нь Бурханыг мэддэггүй хүмүүсийг дооглохын тулд хэрэглэгдсэн.

f. “Өсөн нэмэгдэх” гэдэг нь хүмүүсийн дорд зан авирыг тодотгохын тулд хэрэглэгдсэн.

g. “Аливааг ялган салгаж чаддаггүй” гэдэг нь хүмүүс Бурханы хүслийг ямар нэгэн сатаны зүйл болгон мушгихийг илтгэдэг бөгөөд хүмүүсийн Бурханыг голдог зан авирыг хамаатуулсан.

h. “Дээрэмчин” гэдэг нь хүмүүс мэдрэмжгүй агаад мэдлэг ухаанаар дутмаг байдаг гэдгийг илтгэхийн тулд хэрэглэгдсэн.

i. “Хаягдал шавхруу” гэдэг нь хүмүүсийн Бурханыг дарладаг зан авирыг илтгэхэд хэрэглэгддэг.

j. “Үр удам” гэдэг нь тохуурхан хэрэглэгдсэн.

k. “Уурлан” гэдэг нь галзууртлаа уурлаж, хилэгнэдэг хүний муухай нүүр царайтай хамаатай.

l. “Эргэлзээгүйгээр” гэдэг нь хүмүүс бодлогогүй бөгөөд Бурханыг гэсэн өчүүхэн төдий ч хүндлэлгүй байдагтай хамаатай.

m. “Үнэлж баршгүй эрдэнэс” гэдэг нь Бурханы бүрэн дүүрэн байдалтай хамаатай.

Өмнөх:Ажил ба оролт (8)

Дараах:Ажил ба оролт (10)

Танд таалагдаж магадгүй